Αθήνα – Θεσσαλονίκη
Θεσσαλονίκη – Αθήνα
Τι να πρωτογράψω για την Ομάδα μας.. τί να πρωτοθυμηθώ.. κάθε φορά που σκέφτομαι το «προχώρημα» των μελών συγκινούμαι βαθιά. Το «προχώρημα» της Ομάδας…η προσωπική εξέλιξη κάθε Μέλους ξεχωριστά…η δική μου προσωπική εξέλιξη.. γιατί αυτή είναι η αλήθεια μαζί προχωρήσαμε και κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η ελεύθερη κατάδυση έγινε με ασφάλεια. Ένα ταξίδι στην απεραντοσύνη του εσωτερικού μας κόσμου, αχανές μπορεί να φάνταζε και να ήταν αρχικά, προκαλώντας παλέτα συναισθημάτων, σε περιβάλλον όμως ασφάλειας και αποδοχής. Θα ταιριάζω σε αυτήν την Ομάδα; Κι αν… κι αν χάσω τον προσανατολισμό μου; Κι αν τα υπόλοιπα μέλη – συν-ταξιδιώτες με εγκαταλείψουν; Κι αν… κι αν δεν είμαι αρεστή; Ήταν μερικά από τα αρχικά ερωτήματα που απασχόλησαν τα Μέλη.
Προσωπικά αισθάνομαι ότι με αυτήν την Ομάδα το ταξίδι έμοιαζε σαν ελεύθερη κατάδυση στην ταινία «Απέραντο Γαλάζιο» σε σκηνοθεσία του Luc Besson. Μας φανταζόμουν όλες μαζί με στολές κατάδυσης, η καθεμία μόνη της μα έχοντας την αίσθηση και την βεβαιότητα ότι δεν είναι, να καταδύεται ελεύθερα, στη σκοτεινή θάλασσα.. στα έγκατα της…
Η Ομάδα Θεραπευτικής Φωτογραφίας υλοποιήθηκε σε τρεις κύκλους ξεκινώντας τον Νοέμβριο του 2024 και ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 2026. Τον πρώτο χρόνο οι Συναντήσεις πραγματοποιούνταν ανά 15 ήμερο. Από τον Ιανουάριο του 2026 η Ομάδα συναντιόταν 1 φορά τον μήνα. Το ιδιαίτερο στοιχείο της συγκεκριμένης Ομάδας ήταν ότι ένωσε δύο πόλεις, εκμηδενίζοντας τις χιλιομετρικές αποστάσεις. Αξιοποιώντας ένα υβριδικό μοντέλο συναντήσεων (τόσο διαδικτυακά όσο και δια ζώσης) διαφυλάξαμε με αυτόν τον τρόπο την αυθεντικότητα και το βάθος της μεταξύ μας επικοινωνίας. Γεφυρώνοντας την απόσταση, αποδείχθηκε ότι η ουσιαστική επαφή βρίσκει πάντα τον τρόπο να ανθίζει, να καρποφορεί και να ωριμάζει.
Έχοντας ως αφετηρία το σχήμα του Bronfenbrenner κινηθήκαμε στην Α’ Φάση των Συναντήσεών μας στην ιχνηλάτηση της σχέσης με το Εαυτό, διευρύνοντας στη συνέχεια την εσωτερική μας ματιά και στο Σχετίζεσθαι με τους Άλλους. Ολοκληρώνοντας την Α’ Φάση της Ομάδας, τα Μέλη εξέφρασαν την επιθυμία να συνεχίσουμε και να επικεντρωθούμε σε θέματα που αγγίζουν βαθύτερες εσωτερικές χορδές, όπως πώς δημιουργείται η αυτό-εικόνα μας, ζητήματα θέσπισης και υπεράσπισης προσωπικών ορίων και γιατί δυσκολευόμαστε να το πράξουμε ενώ το επιθυμούμε.
Η Συνάντηση με την προσωπική τους ιστορία και η επανανοηματοδότηση αυτής μέσα από τη δυναμική της Ομάδας, υπήρξε μια βαθιά μετασχηματιστική εμπειρία για όλες. Σε αυτή τη διαδικασία λειτούργησαν καταλυτικά το αίσθημα ασφάλειας, το αίσθημα του μοιράσματος και του «κοινού» βιώματος, της υποστήριξης μα και η διάθεση ανοιχτότητας στον εμπλουτισμό υπαρχόντων οπτικών.
Ακολούθησε η 3η Φάση της Ομάδας όπου επικεντρωθήκαμε στα Αποθέματα και στην Αυτοσυμπόνια που τόσο δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε και να προσφέρουμε στον εαυτό μας, κάνοντας σχέδια για το εγγύς μέλλον με μεγαλύτερη σιγουριά και αυτοέλεγχο.
Κάθε φορά που σκέφτομαι την συγκεκριμένη Ομάδα αισθάνομαι γαλήνη και απέραντη χαρά. Συνοδοιπορία σε κοινές αναζητήσεις. Μέσα από την αγάπη μου για την φωτογραφία και την περιέργεια των μελών για αυτό το εγχείρημα, καταφέραμε και «δουλέψαμε» συστημικά ζητήματα που μας απασχολούν και μας προβληματίζουν κατά καιρούς.
Ολοκληρώνοντας αυτό το μοναδικό ταξίδι θέλω να εκφράσω τις βαθύτερες, εγκάρδιες ευχαριστίες μου στην Ομάδα και σε κάθε Μέλος ξεχωριστά για την εμπιστοσύνη, το μοίρασμα, το θάρρος να σταθείτε ολόψυχα η μια δίπλα στην άλλη καθώς και για το μοναδικό αποτύπωμα που άφησε η καθεμιά σας σε αυτή την διαδρομή!